. . . بزن به سیم آخر

خوشی اگه گرونه , بخند...بخند و ارزونی کن , بزن به سیم آخر , قیامتو به پا کن .

به نام دوست

سلام

این پست از طرف من ، آقای برادر و خانم دخترخاله (سپیــــــــــــــــــــــده جون!!!!) آپ شد .(جهت جلوگیری از گیس کشی 100 % احتمالی !!!! )

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک ،

شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک ،

آسمان آبی و ابر سپید ،

برگ های سبز بید ،

عطر نرگس ، رقص باد

نغمه ی شوق پرستو های شاد ،

خلوت گرم کبوتر های مست

نرم نرمک می رسد اکنون بهــــــــــــــار

خوش به حال روزگار !

خوش به حال چشمه ها و دشت ها ،

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز،

خوش به حال دختر میخک – که می خندد به ناز –

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب .

ای دل من ، گرچه – در این روزگار –

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام ،

باده رنگین نمی نوشی ز جام ،

نقل و سبزه در میان سفره نیست ،

جامت – از آن می که می باید – تهی است ،

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم ،

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ ،

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ .

* * * * * * * * *

پ.ن :

حقیقتش اینه که من برای روز های آخر سال 1386 برنامه های رها گونه ای داشتم (دارم!!!). اما چون به احتمال خیلی زیاد انجامش در وقت مقرر امکان نداره (که انشاءالله به صفر برسه این احتمال ....آمین.) ، ممکنه که این پ.ن آخرین خط خطی من در سال 1386 باشه.

سالی که گذشت برای من فراز و نشیب زیاد داشت. فراوان.

و مطمئنم که سالی بود(هست...هنوز که تموم نشده!!) که هیچ وقت فراموش نمی کنم. چون اتفاقات خیلی خیلی مهمی در زندگیم در این سال رخ داد. از شب عیدش گرفته تا بهار و تابستان و پائیز و زمستانش. و پر بود از تجربه های جدید.

میون خط خطی هام ، غرغر زیاد کردم. گفتنی هایی که نا گفتنش زیباتر بود ، هر چند که داد دل بود و ..، اما خیلی از شادی هام رو هم ، همین جا با خیلی از کسانی که دوستشون دارم (دیده و ندیده) قسمت کردم.

از همتون تشکر می کنم که به وقت ناراحتی و دلتنگی کنارم بودید و دلگرمی دادید ، راهنماییم کردید و با شادی هام ، شاد شدید ،

ممنونم که اگر من کوتاهی کردم اما شما یادم کردید.

و یه تشکر خیلی خیلی ویژه از سپیده عزیزم ، که حقیقتا درکم کرد و می کنه و البته این که کم نذاشت. نه تو رفاقت ، نه همراهی ، نه در بزرگواری و بخشش و نه در امانت داری.

اهمیتی که برای " بزن به سیم آخر. . . " قائل می شد و تلاشی که برای آپ کردن هر پست به خرج می داد . صادقانه بگم که آبروی در خطر "بزن به سیم آخر .." رو حفظ کرد. خوشحالم و به وجودش افتخار میکنم. ممنونم خانومی .(الآن فصل هندوانه ست؟؟ ولی خب ، سپیده رانی دوست داره با طعم هلو !!)

رسیدن سال نو را هم پیشاپیش تبریک میگم. آرزو می کنم و از خدا می خوام که سالی خیر و پر برکت پیش رو داشته باشیم.

میگن کسی زندگی می کنه که ، کاری رو انجام میده که دوست داره ، برنامه ی خودش رو پیش می بره نه برنامه ای که براش نوشتن. من در 86 به جرئت میگم که 85% برنامه ی خودم رو انجام دادم. و از 15% باقی ، به طور حتم 14% حکمت و خواست خدا بوده که با خواست من یکی نبوده و 1% دیگه هم میذارم به پای لج دنیا.

اما کاری نکردم که از عشق خالی باشه. حتی همون 1 % .

آرزو می کنم که در سال جدید کسی نباشه که برنامه زندگیش رو بهش دیکته کرده باشن و او تنها موظف به انجامش باشه. یادمه سه سال پیش (تابستان 1383) وقتی که تو آزمون ورودی دانشگاه قبول نشدم ، نوشین خانم جمله ای رو به من گفتن که هیچ وقت فراموش نمی کنم. ایشون گفتند " برای دو چیز هیچ وقت دیر نیست. ازدواج و تحصیل. " اما من می خوام این جمله را کامل تر کنم.